*رئوف پیشدار
استاد دانشگاه و روزنامه نگار - هشتم بهمن ماه ١۴٠۲
انتخابات مجلس نزدیک است و باز قصه خواب نما شدن، خرج کردن از شهدا و انقلاب باب شده است. در اظهار نظرهای کارگزاران به راحتی می توان حس کرد که آن‌ها جدی تر از قبل، نگران قلت رای دهندگان اند.
واقعیت این است که بسیاری از عملکردهای مسئولین رسمی موجب سلب اعتماد مردم می‌شود و بررسی‌های منصفانه، بی‌طرفانه و بی‌غرضانه نشان می‌دهند هرچه زمان بیشتر می‌گذرد، امید و اعتماد مردم به بهبود امور کمتر می‌شود. مردم کارنامه مجلس را در دوره ای که به پایان می رسد جلوی چشم خود دارند با این پرسش اساسی که کدام مصوبه مجلس گره ای از مشکلات مردم باز کرده؟ و اصولا مجلس به رغم اختیارات بی مانند کجای زندگی آنان قرار دارد؟ که نمایندگانش فراموش کرده اند موکل مردم و نه ارباب آنان هستند که بسیاری از مصوبات شان مقابل نظر، خواست، اراده و تمایل مردم بوده است.
در شرایطی که حقوق عموم شهروندان به اقشار خاصی از عوام تعلق گرفته، و گروه‌های اجتماعی مرجع مانند نخبگان و احزاب و نهادهای مدنی از مشارکت در تصمیم گیری ها کنار گذاشته شده اند، و زندگی مردم روی فقر قفل شده و کشور در زمینه توسعه از بسیاری کشورهای منطقه عقب مانده است، سیاستمداران نمی‌توانند و نباید انتظار مشارکت جدی مردم در امور و از جمله انتخابات را داشته باشند. با این همه هنوز دلایلی برای امیدواری وجود دارد. یکی از نقاط قوت صندوق رای این است که فرصت‌های زیادی را برای شروع دوباره نوید می‌دهد. بخش بزرگی از جامعه ایران از صندوق رای ناامید شده اما واقعیت این است که امید دوباره از همین صندوق آغاز می‌شود. چنان که در اواسط دهه ٧٠ و اوایل دهه ٩٠ آغاز شد و باید بپذیریم که به قاعده بازی تن دهیم.
منطق امروزه بیش از احساس که در دهه های قبل بر انتخاب های مردم غلبه داشت، حاکم است. گذشت بیش از چهار دهه از پیروزی انقلاب و برگزاری سالی حداقل یک انتخابات، به علاوه ارتقای سطح سواد عمومی و تخصصی مردم در همه ی زمینه ها از جمله سیاست، و متغیر موثری مانند توسعه ارتباطات، آنان را با حقوق شان در شاخه های مختلف آشنا کرده است و پروپاگاندایی مانند خواب دیدن فلان شخص محترم ، سفارش انبیأ و اولیا در خواب فلان مومن و حتی عبارت موهنی مثل « هر کس رای ندهد از اسلام خارج شده» که در فضای مجازی از زبان یک کارگزار روحانی حکومتی نقل می شود، در تصمیم‌گیری‌های مردم نقشی ندارد.
وقتی اصرار است که ظاهر یک امر هم رعایت نشود ، ضرورتی برای تحمیل نام انتخابات به آن و این همه خرج و هزینه از جیب مردم وجود ندارد. وقتی در اندیشه برخی تئوریسین های نظام، این می گذرد که « مردم حق ندارند خودشان تصمیم بگیرند که برای خودشان حقوقی قرار دهند چون مالک خودشان نیستند" و در عمل هم آن‌را به رغم انکارها می بینیم، حاجتی به انتخاب نیست.
مهم است بدانیم که سیاست امری متغیر و متحول است . سیاست متغیر مستقل نیست، متغیر وابسته است . سیاست تاکتیک است استراتژی نیست . سیاست در سطح کلان مورد بررسی قرار می گیرد و سیاست امر قدسی نیست . سیاست اگر دموکراتیک و درسایه چرخش آزاد اطلاعات باشد، مسبب تحول و پیشرفت جامعه انسانی می باشد. دین امری قدسی است . با درون انسان‌ها سر کار دارد . افراد دین‌دار می توانند در امر سیاست با روند دموکراتیک مشارکت داشته باشند اما اگر این چرخه با انتخاب و منش دموکراسی همگام نباشد . باز تولید استبداد می کند . مهلک ترین سم برای بشر استبداد دینی است .
مدیران جامعه در همه سطوح از انتخابی تا انتصابی باید بدانند که آن‌چه دولت‌ها از مردم دریافت می کنند دو اختیار اعمال قدرت مشروع برای اجرای تعهدات و تنظیم گری امور اجتماع طبق قانون است و غیر این نیست. در هیچ نظام دموکراتیکی دولت ها( به معنای عام) نمی توانند و حق آن‌را ندارند که نقشی غیر از آن‌چه گفته شد، برای خود قائل باشند. اعتبار دولت ها به آرای مردم است و این مهم تا زمانی باقی است و دولت مشروع است، که مقبول باشد. دولت مقبول افکار عمومی را با خود دارد.
🌺 ‏برای‌ مطالعه نوشته های نویسنده لطفاً لینک های زیر را دنبال کنید:

https://chat.whatsapp.com/LgEB4ZlnFKY5ohMdKOOZiO1

Http://r-pishdar.blogfa.com

https://eitaa.com/joinchat/1887896129C490688133a

https://t.me/raoufpishdar

eitaa.com/raoufpishdar