براي اينكه هزينه تقويت و مدرنسازي نيروي هوايي ايران را برآورد و محاسبه كنيم، نخست بايد به توان هوايي ديگر كشورها توجه كرد. كشورهاي ديگر از نظر توان تهديد کردن ايران بايد به دو دسته تقسيم شوند كه عبارتند از (البته کشورهاي بحرين، ارمنستان، افغانستان و عراق در محاسبات زير در نظر گرفته نشدهاند):
1ـ كشورهاي منطقهاي: تركيه، عربستان، پاكستان، امارات، کويت، ترکمنستان، قطر، عمان و آذربايجان و اسرائيل.
2ـ كشورهاي فرامنطقهاي آمريکا و انگليس. (در اين مقاله بررسي نخواهد شد)
حال با توجه به اين ليست، ما بايد به يك حد نصاب دست يابيم كه هم با اقتصاد و تكنولوژي ايران سازگار باشد و هم اينكه از پس تهديدات برآيد؛ بنابراين، براي دستيابي به اين حد نصاب، به بررسي توان هوايي کشورهاي نامبرده ميپردازيم كه البته در ادامه، توان هوايي کنوني ايران و نيز توان لازم براي مقابله با تهديدات آورده خواهد شد):
1ـ تركيه: ارتش تركيه تقريبا مدرن است و از نظر كمي، بزرگترين ارتش اروپايي به شمار ميرود. استعداد انساني اين ارتش، چهار برابر انگليس بوده و ميتواند براي ايران، تهديدي تقريبا خطرناك باشد. ايران از نظر تكنولوژي نظامي، آشكارا بر تركيه برتري دارد و از بعد اقتصادي هم ايران برتر است و مهمتر آن كه ما نفت داريم. ارتش تركيه پس از فروپاشي شوروي، مورد بيمهري غرب قرار گرفت، ولي در عوض، روابط خود با اسرائيل را بسيار گسترش داد.
هماكنون نيروهاي اسرائيل از خاك تركيه براي جاسوسي عليه ايران استفاده ميكنند و كشورهاي آمريكا و انگليس نيز در خاک اين كشور، داراي پايگاهاي بزرگ هوايي با 180 هواپيما و 6 هزار سرباز هستند.
نيروي هوايي ترکيه، شامل 60 هزار سرباز و حدودا 600 جنگنده كه عبارتند از 240 فروند F-16C/D و 175 فروند F-4E و 44 فروند RF-4E و حدود 140 فروند F-5A/B كه همگي مدرنيزه شده و در وضعيت كاملا عملياتي قرار دارند. از بعد هوايي ما عقبتر از تركيه هستيم و در صورت بروز جنگ، اف-16 و فانتومهاي تركيه ميتوانند براي ايران خطرناك باشند.
بايد توجه زيادي به ترکيه کرد، زيرا اين کشور، علاوه بر نيروي هوايي قدرتمند خود، ميزبان صدها جنگنده خارجي و نيز 90 بمب هستهاي 250 کيلو تني است. پس براي مقابله با اين کشور، ميتوان از انواع MiG-29 و Su-30 و Su-24 به تعداد انبوه خريداري و استفاده کرد.
2ـ عربستان: اين کشور با بودجه نظامي، چند برابر ايران و نيز خريدهاي تسليحاتي بزرگ از غرب و به ويژه آمريکا، هماکنون تهديد خطرناکي براي ايران به شمار ميرود. سعوديها ميخواهند با صرف دهها ميليارد دلار تا سال 2020، نيروي هوايي خود را به نخستين نيروي منطقه تبديل کنند و اين زنگ خطري براي نيروي هوايي نه چندان قدرتمند ايران هست.
نيروي هوايي عربستان، داراي 18 هزار پرسنل و حدود 400 فروند هواپيماي جنگي است و زير نظر آمريکاييها بنيانگذاري شده و اداره ميشود. اين نيرو، مجهز به جنگندههاي مدرن و قدرتمند است.
نيروي هوايي عربستان، متشکل از 109 فروند F-15C/D و 72 فروند F-15S است که نوع صادراتي F-15E به عربستان است و نيز 120 فروند تورنادو از انواع ADV و IDS به اضافه حدود 100 فروند F-5B/E/F و RF-5E است. اين نيرو همچنين داراي 5 فروند آواکس E-3A است. با توجه به نيروي هوايي عربستان، درمييابيم که جنگندههاي اف ـ15 و تورنادو اين کشور، ميتوانند براي ايران خطرناک ظاهر شوند و بايد توجه خاصي به خريد جنگندههاي برتري هوايي عليه عربستان شود که بهترين گزينه، ميتواند Su-27 و Su-30 وMiG-31 باشند.
3ـ پاکستان: استعداد انساني نيروي هوايي اين کشور، با توجه به توان هوايي آن؛ يعني 360 فروند جنگنده، بسيار زياد و بالغ بر 45 هزار نفر هست. جنگندههاي پاکستان، عمدتا قديمي و با کارايي پايين هستند، ولي نبايد از اين نيرو غافل شد، زيرا تمرکز هوايي ايران در بخش جنوب شرقي، بسيار کم و در برابر پاکستان نيروي دفاعي مؤثري نميتواند باشد. جنگندههاي اين کشور، شامل 50 فروند Q-5 و 40 فروند J-6 و 80 فروند J-7 و 37 فروند F-16A/B و 150 فروند از انواع Mirage-3/5 است.
در ضمن پاکستان ميخواهد تا پنج سال آينده، 80 فروند F-16 و 50 الي 100 فروند FC-1 خريداري كند که توان اين نيرو را تقريبا دو برابر خواهد کرد. به هر حال، نبايد درباره پاکستان اتمي، کوتاهي کرد و حتما بايد چند اسکادران جنگنده بمبافکن ضربتي خريداري و در شرق کشور مستقر کرد. براي اين منظور، جنگندههاي Su-24 و Su-30 ميتواند مناسب باشد.
4ـ امارات: شايد اين کشور هرگز به تنهايي با ايران وارد مبارزه نشود، ولي در صورت بروز درگيري با عربستان، احتمالا اين کشور نيز با همراهي کويت و قطر، وارد جنگ با ايران شده و جاهطلبيهاي خيالي صدام را تکرار کند.
امارات کشوري است که سرانه نظامي آن به نسبت وسعت و اقتصاد و جمعيتش بسيار زياد است و اينها تنها يک دليل دارد و آن ترس از ايران است. ايراني که تاکنون به هيچ کشوري تجاوز نکرده و در جنوب کشور، تنها چند اسکادران جنگنده دارد. امارات با دارا بودن حدود 200 فروند جنگنده و نيز تلاش براي افزايش توان نظامي، يکي از تهديدهاي کوچک منطقهاي براي ايران است که بايد به آن نيز توجه شود.
جنگندههاي امارات، شامل 80 فروند F-16E/F که مدرنترين و گرانترين اف ـ 16هاي صادراتي جهان بوده، به اضافه 50 فروند از انواع مختلف Mirage-5 و نيز تقريبا 65 فروند Mirage-2000 هستند.
براي مقابله با اين خطر کوچک، ايران ميتواند از جنگندههاي Mig-29 و Su-30 استفاده كند.
5ـ کويت: اين کشور نيز پس از انقلاب براي کشورمان مشکلات زيادي ايجاد کرده. هزينههاي نظامي کويت همانند امارات، به نسبت اقتصاد و جمعيت و وسعت آن، بسيار زياد است و اين نيز دو دليل دارد: نخست ايران و دوم، ترس از تکرار حادثه 1990 که منجر به اشغال اين کشور به مدت پنج ماه شد. هر چند در آن زمان نيز کويت با دارا بودن تسليحات مدرن، در 48 ساعت اشغال شد و همه سران ترسوي آن به خارج فرار کردند. نيروي هوايي کويت، از 40 فروند F/A-18C/D به اضافه حدود 30 فروند Mirage F-1 و نيز تقريبا 30 فروند A-4 غير عملياتي برخوردار هست.
ايران براي مقابله با کويت، ميتواند از جنگندههاي MiG-29 يا Su-30 استفاده كند.
6ـ ترکمنستان: اين کشور در زمان حال، نميتواند تهديدي جدي براي ايران باشد، ولي نبايد از توان هوايي آن صرفنظر کرد. نيروي هوايي ترکمنستان، داراي حدود 220 فروند جنگنده به جايمانده از اتحاد شوروي است که بيشتر آنها مدرن نيست و توان شرکت در جنگهاي قرن 21 را ندارند. به هر حال، اين نيرو شامل 10 فروند MiG-21 و 60 فروند MiG-23 و 24 فروند MiG-25 و 24 فروند MiG-29 و 65 فروند Su-17 و 45 فروند Su-25 و 3 فروند Su-7 و 8 فروند Yak-28 است.
ايران براي مقابله با ترکمنستان، ميتواند از جنگندههاي MiG-29 و Su-24 استفاده كند.
7ـ قطر: اين کشور نيز سياستي مشابه ديگر برادران عربي خود دارد و نيازي نيست به دشمنيهاي آن اشاره شود. نيروي هوايي اين کشور، حرفي براي گفتن ندارد و تنها داراي 12 فروند Mirage-2000 و 15 فروند Mirage F-1 است، ولي هزينههاي نظامي اين کشور هم زياد بوده و احتمالا در آينده، اين نيرو به چند برابر افزايش خواهد يافت. ايران هم ميتواند عليه قطر از جنگنده MiG-29 استفاده كند.
8ـ عمان: اين هم مانند قطر ضعيف بوده و نيروي هوايي آن، تنها داراي 26 فروند جنگنده Jaquar است. ايران براي مقابله با عمان، ميتواند از جنگنده MiG-29 استفاده كند.
9ـ آذربايجان: اين کشور سياست دوگانه دارد و از طرفي با ايران دست دوستي داده و از طرفي با آمريکا. به هر حال، خود آذربايجان، نميتواند براي ايران خطرناک باشد. نيروهاي خارجي مستقر در آن بايد به عنوان يک تهديد تلقي شوند. آمار دقيقي از تعداد جنگندههاي عملياتي اين کشور در دست بنده نيست، ولي تقريبا 50 فروند جنگنده شامل 5 فروند MiG-21 و 28 فروند MiG-25 و 4 فروند Su-17 و 5 فروند Su-24 و 2 فروند Su-25 توان هوايي اين کشور را تشکيل ميدهند.
ايران نيز براي مقابله با اين کشور، ميتواند از جنگنده MiG-29 استفاده كند.
10ـ اسرائيل: جديترين تهديد عليه کشور عزيزمان، نه تنها از سوي همسايگان، بلکه 1100 کيلومتر دورتر از مرزهاي ماست و تنها خطري است که هميشه بايد آن را جدي گرفت (البته در حالتي که سياست ايران و اسرائيل تغيير نيابد).
اين رژيم، بيشترين سرانه نظامي در منطقه و شايد هم جهان را دارد و سالانه بيش از 2 ميليارد دلار کمک مستقيم بلاعوض از آمريکا براي مقاصد نظامي دريافت ميکند. اين رژيم با وجود وسعت و جمعيت کم در 5 جنگي که با اعراب داشته است، در همه پيروز بوده و ارتش آن کارنامه بسيار موفقي دارد. براي مقابله با اين رژيم، نميتوان تنها با خريدهاي تسليحاتي، امنيت خود را تضمين کرد، بلکه بايد با يک حرکت رو به پيشرفت صنعت و اقتصاد داخل را آنچنان تقويت کرد که بتوان از هر لحاظ با اين دشمن جديد به مقابله پرداخت.
نيروي هوايي اسرائيل، 35 هزار پرسنل دارد، به اضافه 677 فروند جنگنده که 450 فروند آنها در شرايط کامل عملياتي قرار دارند. نيروي هوايي اسرائيل، همچنين قرار است تا سال 2010 به 102 فروند F-16I مجهز شود که به ويژه براي مقابله با ايران ساخته شدهاند. در سال 2005 نيروي هوايي اسرائيل، متشکل از 105 فروند F-4 و 265 فروند F-16 از انواع گوناگون و 110 فروند A-4 و 110 فروند Kfir و 87 فروند F-15 از انواع مختلف است. مشاهده ميشود که اسرائيل، داراي بهترين و قويترين نيروي هوايي منطقه است و ايران در برابر چنين حريف خطرناکي، راه سختي پيش رو دارد.
و اما مشکل اصلي، زماني دريافته ميشود که بدانيم جنگندههاي اسرائيل، به راحتي ميتوانند از آسمان عراق و اردن و ترکيه براي رسيدن به ايران استفاده کنند، ولي ايران اجازه استفاده از آسمان اين کشورها را ندارد.
در مقابل اسرائيل، ايران بايد همزمان دو کار را انجام دهد: نخست تقويت نيروي هوايي و دوم تقويت سايتهاي راداري و پدافندي، به ويژه با موشکهاي مدرني مانند S-300PMU2 يا ديگر سلاحها.
براي اينکه جنگندههاي ايران به خاک اسرائيل برسند، کار مشکل اينجاست که نخست بايد با جنگندههاي آمريکايي و انگليسي موجود در عراق و ترکيه درگير شده و در همان حال به سوي اسرائيل حرکت کنند.
ميبينيم که هرگونه پاسخ هوايي ايران به اسرائيل، ميتواند منجر به درگيري با آمريکا و انگليس نيز بشود.
به هر حال، ايران براي رسيدن به خاک اسرائيل، ميتواند از جنگندههاي Su-24 و 30Su استفاده كند.
