باآنكه برآيند مواضع اظهار شده  از سوي مقامات ارشد قضايي ، سياسي و امنيتي و فرهنگي حكايت از آن دارد كه " ايران " روزنامه اي كه هم بواسطه تعلق آن به خبرگزاري جمهوري اسلامي و هم مواضع اش ، ارگان دولت دانسته مي شود ، مي تواند منتشر شد ، اما اين روزنامه همچنان در "توقيف موقت " است و ظاهرا هيات نظارت بر طرح پرونده در دادگاه و صدور راي براي دست اندركاران روزنامه  اصرار دارد. به لحاظ حقوقي       مي توان بر اين اصرار هيات نظارت ايراداتي گرفت و مستند به شرح وظايف و حدود صلاحيت هايش  ، اين امر را عبور از حيطه وظايف دانست ، كما اينكه يكي از اعضاي آن اخيرا در مصاحبه اي تلويحا به آگاه بودن از اين امر اشاره و گفته است كه برفرض چنين امري ، خبرگزاري جمهوري اسلامي به عنوان صاحب امتياز    " ايران " مي تواند در ديوان عدالت اداري طرح دعوا كند كه اين يعني گشودن گره با دندان . طرح و بحث پيرامون مساله را از اين بعد به كنار مي گذاريم و از منظر ديگري يعني اجتماعي و فرهنگي به مساله توقيف   " ايران " مي پردازيم كه در نگاهي كلي تر مي تواند در مورد ساير روزنامه هاي توقيف شده نيز مصداق داشته باشد." ايران " مانند هر رسانه ديگر يك " صدا"  با مخاطبان خود  است . درست است كه با تعطيل شدن موقت  ايران ، صدها نفر مستقيما و عده بسيار بيشتري غير مستقيم شغل و محل درآمد خود را از دست داده اند ، اما يقينا اين كمترين زيان تعطيلي يك رسانه است . جامعه اي كه ما عضوي از آن هستيم  در هرمقياسي ، ملي ، منطقه و حتي جهاني آن ، يك جامعه ! اما با صداهاي مختلف و هر صدا نماينده يك انديشه و طرز تفكر  است و انديشه تعطيل شدني نيست . "ايران " در طول يك دهه انتشار نشان داد كه در مسير اهداف خود كه تقويت همبستگي ملي از آن جمله است، حرفه اي عمل مي كند و در عين حال به التزامات كار مقيد و متعهد است و از اين همين رو بود كه به سرعت از سوءتفاهم بوجود آمده  عذرخواهي كرد و وعده جبران داد  .مي دانم ناراحتي ها و   ناخشنودي هاي  ابراز شده از سوي هموطنان آذري ام  براي آن نبود كه يك روزنامه توقيف  شود و روزنامه نگاري كه آنهم سريعا از سوءتفاهم بوجود آمده پوزش خواسته است ، به زندان بيفتد . پيشينه باافتخار ديني و ملي كه اينك نيز زينت بخش فرهنگ و تمدن ايران اسلامي و ايراني مسلمان است به ما حكم مي كند كه حتي از شائبه ! توقيف روزنامه و زنداني شدن روزنامه نگار تبري جويم، همبستگي ملي در ايران آنقدر قوي است كه اهانت به يك قوم را اهانت به همه ي ايرانيها تلقي مي كند ، اما در كنار آن فرهنگ ديني و ملي غني و ارزشمند ما نيز هست كه تاكيد مي كند و   مي خواهد از خطا  حتي اگر طنز تصويري " ايران جمعه " را خطا بدانيم ،  بگذريم و اجازه جبران بدهيم كه  مجراي اين كار براي يك روزنامه و روزنامه نگار ، روزنامه او است و اين مغايرتي با رسيدگي قانوني به مساله نيز ندارد.