...بيانيه مواردي را تحت عنوان " مشوق " دركنار دخالت هاي غير قانوني در امور داخلي ايران در بر مي گيرد كه دستيابي به آنها مانند فناوري هسته اي با هدف هاي مسالمت آميز ، از حقوق همه ي كشورهاست و نه تنها قوانين و رويه هاي بين المللي بر آن صحه گذاشته و نگاه به جهت هاي تسهيلي آن دارد، كه از قواعد حاكم بر بازار است. لحن تحكم آميز بيانيه در مواردي نشان مي دهد كه هنوز برخي با ادبيات قرون وسطي زندگي مي كنند و درك نكرده اند كه تعاملات جهاني و به تبع آن ادبيات حاكم، قرنهاست كه تفاوت كرده و جهان اينك در دوره اي بسر مي برد كه در آن نه تنها با يك دولت كه حتي با يك گروه اجتماعي نيز نمي شود با زبان زور و تهديد سخن گفت . جمهوري اسلامي ايران در همه ي اين سالها كه بحث برنامه هاي هسته اي آن مطرح بوده ، به هر شيوه و شكل و در هر سطحي كه ممكن بوده كوشيده است كه اعتماد جهاني را به اين برنامه ها جلب كند و در هيچ گزارشي از آژانس بين المللي انرژي هسته اي نهاد فني و حقوقي ناظر ، انحرافي در اين برنامه ها نيامده است. آنچه ايران براساس حق قانوني خود به موجب پيمان ان پي تي آنرا دنبال مي كرد ، دستيابي به چرخه فناوري غني سازي با اهداف صلح آميز بود كه به آن رسيده و آژانس هم آنرا تاييد كرده و كاملا منطبق بر پيمان است و دليلي وجود ندارد كه از آن بخواهند تا از آنچه قانوني آنرا بدست آورده ، بگذرد و چشم به دست كساني داشته باشد كه بارها نشان داده اند به هيچ تعهدي از تعهدات خود پاي بند نيستند و سرنوشت نيروگاه بوشهر از جمله گواه هاي آن است.
تاثير آمريكا و سياستهاي آن در برابر جمهوري اسلامي ايران در بيانيه شوراي روابط خارجي اتحاديه اروپا آنقدر آشكار هست كه شورا نتواند آنرا پنهان كند . اعتماد امري دو طرفه است . جمهوري اسلامي ايران طي سالها گفت و گو با طرفهاي مدعي برنامه هاي هسته اي اش ، به هر آنچه براي افزايش اعتماد ضرورت داشت ، تن داد اما در مقابل و درعمل اين طرفها نشان دادند كه به جهت نمايندگي از ديگران ! طرفهاي مناسب و قابل اتكايي در حل مساله اي كه خود نيز آنرا ساخته و بوجود آورده اند ،نيستند و دراعتماد به آنها ، ترديد را نبايد دور داشت .
جمهوري اسلامي ايران از ابتداي مذاكرات به طرفهاي اروپايي اعلام كرده بود كه هدف آن توليد سوخت براي مصارف صلح آميز است و به دنبال چيزي فراتر از حقوق خود براساس معاهدات بين المللي نيست و تعهداتي فراتر از آن رانيز نخواهد پذيرفت و اينك نيز بر اين موضوع تاكيد مي كند و بسيار متعجب است كه بعد از سه سال مذاكره و مواضع روشن ايران ، هنوز شوراي مذكور در مورد حقوق شناخته شده ايران براساس ان پي تي ترديد دارد. در چندين ماده از جمله ماده چهارم پيمان ان پي تي به طور صريح تحقيق ، توليد و بهره برداري از انرژي هسته اي حق غير قابل انكار همه ي كشورهاي عضو دانسته شده است و هيچ معاهده بين المللي نيز وجود ندارد كه كشورها را از رسيدن به اين حق خود باز دارد . آنچه ايران آنرا استيفا كرده حق قانوني و قطعي آن و برگشت ناپذير است و هر پيشنهادي براي حل و فصل رضايت بخش موضوع هسته ايران ، زماني مورد قبول قرار خواهد گرفت كه حاوي دو عنصر اصلي ، اول به رسميت شناختن حقوق اصلي ايران طبق معاهده ان پي تي ، و سپس تضمين استيفاي اين حقوق باشد كه دراين صورت همانگونه كه وزير امورخارجه روز سه شنبه گفت ، تهران از آن استقبال مي كند و آنرا مبناي خوبي براي گفت و گو مي داند، در غير اين صورت اروپايي ها بهتر است اشتباه گذشته را تكرار نكنند.
