یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1385
روندي تازه
...تحولات مورد اشاره از اظهار نگراني چندباره كوفي عنان دبير كل سازمان ملل متحد از سياسي شدن پرونده برنامه هاي هسته اي ايران و دعوت آمريكا به گفت و گوي مستقيم با ايران ، تاييد دل نگراني هاي ايران از سوي البرادعي دبير كل آژانس بين المللي انرژي هسته اي تا پايان بدون نتيجه نشست دو هفته اي اعضاي دائم شوراي امنيت سازمان ملل ، جملگي بر اين مهم تاكيد دارد كه ديپلماسي در چارچوب پيمان ان پي تي و با محوريت آژانس بين المللي انرژي هسته اي ، تنها گزينه پيش روي براي حل بحران است. ايران اينك يك قدرت هسته اي و برخوردار از توان غني سازي براي اهداف صلح آميز است و اين مهم را نمي توان در هيچ مذاكره اي ناديده گرفت . اين توان را ايران براساس حقي از حقوق خود به موجب پيمان ان پي تي بدست آورده و مانند هر واحد سياسي مستقل محق است كه از آن براي رفاه و سعادت و پيشرفت كشور و مردم خود استفاده كند. همه ي طرفهاي درگير در پرونده هسته اي ايران مي دانند كه سياسي شدن بيشتر پرونده ، حل و فصل آنرا دشوار تر و هزينه ها را بالا خواهد برد . اولين موضوعي كه در مديريت پرونده هسته اي ايران در اين مقطع بايد مورد توجه جدي قرار گيرد ، كاستن از تنش ها و پيشه كردن منطقي حقوقي براي بحث است كه چارچوبي منطقي تر ازپيمان ان پي تي براي آن ديده نمي شود و آقاي عنان در سخنان اخيرش به صراحت و براي چندمين بار آمريكا را به آن توصيه كرد. ايران براي گفت و گو با طرفهاي مدعي برنامه هاي هسته اي اش از جمله آمريكا ، مشكلي اساسي نمي بيند اما مي خواهد كه قبل از هر صحبتي مفيد به نتيجه بودن آن روشن باشد و براي آن شروطي دارد كه اساسي ترين آنها درخواست بازبيني رفتارهاي واشنگتن در برابر تهران است كه موجب شده شرايط براي فروريختن ديوار بي اعتمادي ميان آنها فراهم نيايد . رد پيشنهادهاي دبير كل سازمان ملل و حتي سياستمداران واقع بين آمريكايي از سوي كاخ سفيد آنهم بعد از نامه محود احمدي نژاد رييس جمهوري ايران به همتاي آمريكايي اش كه مي تواند زمينه و محوري براي مذاكره باشد ، تاييد نگاه تهران دانسته مي شود كه گفت وگو را بدون تغييررفتار واشنگتن ، با ثمر نمي داند و همچنان اين آمريكا دانسته مي شود كه بايد براي از بين بردن بي اعتمادي موجود ، قدم اول را بردارد .
نگاه ايران به فناوري هسته اي صرفا اقتصادي است و دل نگراني هاي تهران متوجه روزي نه چندان دور است كه منابع فسيلي آن كه بسرعت رو به پايان نيز هست ،تمام شود و اين كشور قادر نبوده باشد منابع جديد ، اقتصادي و با دغدغه كمتر را جايگزين آن سازد و اين نگراني كاملا مشروع است. ايران به دلايل عديده نمي خواهد كه مسير برنامه هاي هسته اي اش تغيير كند و عمده ترين آن دلايل امنيتي و باور اين مهم مي باشد كه سلاح هسته اي نه تنها امنيت نمي آورد، كه عاملي كاملا ضد امنيتي است . به اين ترتيب و نيز از منظر فني و عملكردها ، برنامه هاي هسته اي ايران نمي تواند يك مساله امنيتي براي منطقه و يا جهان دانسته شود و اين مهم در سخنان روز پنجشنبه هفته گذشته آقاي البرادعي در هلند نيز كه گفت " ما خطري صريح و موجود را( در برنامه هاي هسته اي ايران ) نديدهايم. ما تهديدي قريبالوقوع را شاهد نبودهايم." منعكس بود. ايران با آنكه درمحاصره كشورها و رژيم هايي چون پاكستان ، هند ، روسيه و رژيم صهيونيستي است كه سلاح هسته اي دارند ، اما در ملاحظات امنيتي خود قائل به اين مهم بوده كه منشا قدرت در توان نظامي بويژه از نوع هسته اي آن نيست و عوامل ديگري امروز اقتدار ملي را شكل مي دهند كه از آن جمله دانش علمي و توان اقتصادي است كه آنها را نمي توان مورد مصالحه قرار داد.
نوشته شده توسط رئوف پیشدار در ساعت 9:3 |
متن كامل
|
