دراين راستا ، شوراي امنيت از سه ابزار براي اجبار طرفين به حل اختلاف برخوردار است : 1- دعوت طرفين     ( مطابق ماده 33بند 2) به حل اختلاف با شيوه هاي ذكر شده در بند يك ماده 33  و 2- تحقيق جهت تعيين تاثير اختلاف بر وضعيت صلح وامنيت بين المللي (مطابق ماده 34) و 3- توصيه (اجباري ) روش حل و فصل مناسب       ( مطابق ماده 36بند 2و ماده 38)

  از اقداماتي كه به موجب فصل هفتم منشور ملل متحد توسط شوراي امنيت اتخاذ مي گردد، معمولا به عنوان اقدامات "قهريه " ياد مي شود ، يعني اقداماتي كه طي يك روند تدريجي مي توانند نهايتا به مداخله نظامي منتهي شوند . لفظ روند تدريجي در اينجا به اين جهت به كار مي رود كه درعرف حقوقي سازمان ملل ، اقدام نظامي بايد تنها پس از شكست تمامي راهكارهاي ديگر ، در نظر گرفته شود. براي كسب مشروعيت حقوقي لازم جهت توسل به اقدامات قهريه ، شوراي امنيت موظف است كه دست كم وقوع يكي از سه مورد ذكر شده يعني " تهديد عليه صلح " ،" نقض صلح " و يا     " اعمال تجاوز " را اثبات كند. بند 4ماده 2منشور ملل متحد مقرر مي دارد:" كليه اعضا در روابط بين المللي خود ،ازتهديد به زور با استفاده از آن عليه تماميت ارضي و استقلال سياسي هر كشوري يا از هر روش ديگري كه با مقاصد سازمان ملل متحد مباينت داشته باشد ، خودداري خواهند نمود." كه درحقوق       بين الملل معاصر ، به نحوي كه در كنوانسيون 1969وين راجع به حقوق معاهدات (مواد 53و 64)تدوين شده است ، قاعده آمره به شمار مي رود.

  با اين توضيح هر چند مختصر ، مي توان به روشني دريافت كه تهديدهاي پيوسته آمريكا عليه ايران كه در آن حتي مقامات ارشد اين كشور در مواردي ايران را به توسل به سلاح اتمي عليه مراكز هسته اي آن تهديد كرده اند ، از مصاديق بارز و آشكار نقض منشور ملل متحد ، تهديد عليه صلح جهاني و حتي براساس تعاريف حقوقي از تجاوز و مفهوم آن در حقوق بين الملل ، به نوعي " اعمال تجاوز " عليه استقلال سياسي ايران است و اين وظيفه ذاتي شوراي امنيت مي باشد كه به آن رسيدگي و با توسل به شيوه هاي پيش بيني شده در منشور ، اقدامات لازم را براي دفع آن و خطراتش كه متوجه صلح و امنيت جهاني است ، صورت دهد و  نمايندگي دائم جمهوري اسلامي ايران نزد سازمان ملل در يادداشت رسمي تازه خود به دبير كل سازمان و رييس دوره اي شوراي امنيت  ، اين مهم ومسووليت رابه شورا گوشزد كرده است كه بايد در برابر آمريكا بواسطه تهديد هاي پيوسته ايران و به خطر انداختن صلح وامنيت جهاني ، سريعا  توجه جدی  نشان داده  زيرا كه اين " تهديدات گستاخانه " اخيرا  وارد مرحله جديدی شده كه بر اي صلح و امنيت جهاني " خطرناك " مي باشد .