تازه ترين گزارش سازمان ملل كه در پانزدهم فروردين  برابر با 4 آوريل امسال ، روز جهاني مبارزه با   "مين " هاي زميني منتشر شد  مي گويد،  با آنكه سالهاست نهضتي بزرگ از صلح دوستان در سرتاسر جهان به مبارزه با اين نوع سلاح و كاربرد آن براه افتاده و اين نهضت توانسته است امضاهاي رهبران كشورهاي بسياري را درزير توافقنامه يي براي منع توليد و بكارگيري مين هاي ضد نفر بياورد ، ولي هنوز " مين " هاي ضد نفر و كاربرد آن يك مساله بين المللي است . سازمان ملل در گزارش خود  مي گويد كه مين های زمينی هرسال موجب مرگ يا معلول شدن تا ۲۰ هزار نفر می شود و حداقل يک پنجم قربانيان، کودکان هستند. درپيامي به اين مناسبت کوفی عنان دبيرکل سازمان ملل گفت که :"در جامعه متمدن جايی برای مين های زمينی وجود ندارد."

     فعالان ضد مين در جهان از اينكه 150كشور كنوانسيون منع استفاده از مين هاي زميني ضد نفر را امضا    كرده اند و كمك هاي مالي براي اجراي كنوانسيون افزايش يافته ، خرسند هستند ، اما آنرا كافي نمي دانند و اين كه گفته مي شود سه قدرت بزرگ جهان آمريكا، چين و روسيه ، هنوز انبارهاي بزرگي از مين هاي زميني ضد نفر را در اختيار دارند ، تهديدي جدي عليه كنوانسيون و اهداف انساني آن مي دانند. با آنكه تقريبا همه ي كشورهاي جهان به كنوانسيون مذكور پيوسته اند و يا اگر نپيوسته اند مفاد آنرا داوطلبانه اجرا مي كنند ، اما سازمان ملل گزارش هايي در اختيار دارد كه نشان مي دهد گروههاي شورشي هنوز درسيزده كشور از        مين هاي ضد نفر استفاده مي كنند و مين ها و مواد منفجره باقي مانده از درگيريها در 80 كشور جهان يك مساله جدي است و هر سال جان شماري را مي گيرد و يا معلول مي كند كه بيشترين عده آنها كودكان و زنان هستند .

      افغانستان يكي از آلوده ترين كشورهاي جهان به مين است . درسفري به اين كشور در پاييز سال 2001  ميلادي شخصا ميادين مين بسياري را در گوشه و كنار افغانستان مشاهده كردم و با مردان و زنان و كودكان بسياري برخورد داشتم كه بر اثر انفجار مين معلول شده بودند. در آن سفر مقام ارشد امنيتي افغانستان به من گفت كه تنها اتحاد شوروي در طول سالهاي اشغال افغانستان ميليونها مين در خاك اين كشور باقي گذاشته است و بر طبق يك برآورد سازمان ملل ، شوروي براي هر افغان سه مين در خاك افغانستان باقي گذاشته است! يكي ديگراز مناطق آلوده به مين در جهان ، ايران است كه آنرا به يكي از قربانيان بزرگ مين در جهان و دومين كشور آلوده به اين نوع سلاح ، تبديل كرده است و برآورد مي شود كه از 8 سال جنگ تحميلي انبوهي از مين در مناطق جنگي در غرب و جنوب غربي كشور باقي مانده باشد.

     با آنكه در طول 17سال بعداز جنگ تحميلي تلاش هاي فوق العاده يي براي پاكسازي مناطق جنگي از مين صورت گرفته و افراد بسياري نيز دراين راه شهيد شده اند ، ولي باز خبرهايي هر از گاه از انفجار مين و كشته شدن و يا زخمي شدن افراد بخصوص در مناطق غربي كشور در رسانه ها منتشر مي شود كه نشان مي دهد    " مين " همچنان يك مساله جدي است و اقدامات گسترده تري بايد دراين زمينه بخصوص آگاهي رساني به ساكنان مناطق سابقا جنگي و يا افرادي كه ضرورتا به اين مناطق آمد و شد دارند ، صورت گيرد. دلايل بسياري موجب آن شده است تا به رغم سالها تلاش براي پاكسازي مناطق جنگي از مين ، هنوز اين مناطق آلوده تلقي شوند كه از آن جمله مي توان به عدم وجود ودرصورت وجود مبادله نقشه هاي ميادين مين اشاره كرد كه لازم است در گفت و گوها با مقامات عراقي مورد توجه قرار گيرد. تغييرات و تاثير گذاري پديده هاي جوي برروي تغيير محل مين ها ، سرعت بيشتري را در خنثي سازي آنها مي طلبد كه صد البته با توجه به حجم مين هايي كه درخاك ايران در مناطق سابقا جنگي پراكنده است ، اين امر نياز به بودجه و امكانات بيشتر دارد كه شايد تامين آن آنهم در زماني كوتاه كه لازمه كار است ، در توان يك كشور نباشد و از اين رواست كه  مي بايست دست همكاري نهادهاي جهاني مانند سازمان ملل و نهادها و سازمانهاي مردمي فعال دراين زمينه و كنوانسيون اوتاوا را فشرد .