با كشيده شدن انتخابات نهمين دوره رياست جمهوري به دور دوم ، ماراتون سخت و فشرده اي بين دو نامزدي كه به اين دور از انتخابات راه يافته اند و طرفدارانشان قاعدتا بايد جريان پيدا كند و بر اين اساس ائتلاف ها و همراهي هاي تازه شكل مي گيرد.. تبليغات و رقابت انتخاباتي به محض روشن شدن نتيحه اوليه انتخابات و پيش بيني ها از سرانحام مرحله اول ، شروع شده و صف آرايي ها تازه را از همين حالا مي توان ديد .
رييس جمهوري آينده هر يك از دو نامزدي باشند كه به اين دور از انتخابات راه يافته اند ، پيش روي خود مسايل عديده اي را در عرصه هاي داخلي و بين المللي خواهد داشت كه لازم است موضع خود را در قبال آنها به صورتي بسيار شفاف و دقيق براي راي راي دهندگان روشن سازد تا راي دهندگان بتوانند با آگاهي و دقت در برنامه ها ، آن كس را كه بيشتر به علايق و سلايق و خواسته ها ي خود نزديك مي دانند ، برگزينند.
رييس جمهوري آينده و حاكميت "دانش سياسي "
انتخابات نهمين دوره رياست جمهوري اسلامي ايران ، اولين انتخابات در طول سالهاي پس از پيروزي انقلاب اسلامي است كه در آن انتخاب رييس جمهوري به دور دوم كشيده مي شود و عمده دليل آن نيز حضور وسيع همه افراد برخوردار از حق راي ، تعدد نامزدها و تنوع ديدگاههاي آنها بود .
هر يك از دو نامزد كه در مرحله دوم انتخابات در روز جمعه سوم تير به رياست جمهوري نايل شود ، فارغ از وابستگي ها و تعلقات فكري و حزبي و سياسي ، بايد و حتما خود را رييس جمهوري همه ملت ايران چه آنهايي كه به او راي داده و يا كساني كه راي خود را به رقيب او داده اند ، بداند و تلاش خود را نه تنها معطوف به تحقق خواسته ها و انتظارات طرفدارانش كه همه مردم ايران سازد. توزيع آرا ميان هفت نامزد دور اول نهمين دوره انتخابات رياست جمهوري ، سلايق و علايق و الويت هاي راي دهندگان را نشان مي دهد. رييس جمهوري آينده كشور هر كه باشد با هر ديدگاه ، بايد كه برنامه ها و طرح هاي خود را در اين مقام براساس برآيند آراي همه راي دهندگان تنظيم كند و در انتخاب كادر اجرايي همكار نيز اين مهم را در نظر بگيرد. .كشور ما امروز بيش از هر چيز براي اداره امور به " دانش سياسي " نياز دارد . اينكه كسي با من نيست ، حتما در مقابل من است ،يا اينكه اگر چيزي " سفيد " نيست ، پس حتما " سياه " است ، در ادبيات " هيجان سياسي " مي گنجد كه در مقابل دانش سياسي است . هيجان سياسي حتي قادر به تامين اقل منافع فردي نيست و در اداره يك كشور آنچه ملاك است "منافع ملي " مي باشد كه تنها با دانش سياسي به دست خواهد آمد و رييس جمهوري آينده يقينا بايد اين امر را در سرلوحه كار خود قرار دهد.
سيد محمد خاتمي در سمت وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي و رييس جمهوري اگر يك كار هم كه كرده باشد ، آنرا در نزد روزنامه نگاران براي هميشه محبوب ساخته است . آن كار سيد محمد خاتمي اعتقاد نظري و عملي به عدم معصوميت مقامات و مسوولين و قابل نقد بودن آنهاست . سيد محمد خاتمي در طول هشت سال رياست جمهوري خود با
رييس جمهوري آينده و آزاديهاي بنيادي
رها حتي آنزمان كه برخي از همكاران او به بهانه تعرض به حريم شخصي و حقوقي رياست جمهوري به طرح دعوا در محاكم پرداختند ، با گذشت و چشم پوشي و حتي انتفاد از عمل دوستان و همكاران خود و پس گرفتن شكايت ، نشان داد كه در ديدگاه خود پايدار است و اين باور را در ميان اعضاي كابينه اش نيز توسعه داد .
با اين همه ، نوع و جنس نگاه مقامات و مسوولين در كشور به رسانه ها بويژه مطبوعات در سالهاي اخير ، همواره يك نگاه امنيتي بوده است . نگاهي كه مي توان آنرا بزرگترين و اساسي ترين مانع در توسعه كيفي رسانه ها دانست . در طول هشت سال گذشته دهها روزنامه به واسطه همين نوع نگاه و البته استناد به قانوني كه براي برخورد با اشرار و اوباش در دهها سال پيش وضع شده بود به محاق توقيف و تعطيلي كشيده شدند و روزنامه نگاران بسياري به پاي ميز محاكمه آورده شدند كه سرانجام اغلب آنها زندان ، زندانهاي تعليقي و وثيقه هاي كلان بود كه در مورد كمتر مجرمي حتي مجرمان اقتصادي با جرائم فوق العاده سنگين اعمال شده بود. دو نامزد حاضر در اين دوره از رقابتهاي انتخاباتي به جز چند اشاره ، ديدگاههاي روشني از خود در خصوص نوع نگاه شان به رسانه ها و فعاليت آنها ابراز نداشته اند . علاوه بر رسانه ها براي مردم نيز بسيار با اهميت است بدانند رييس جمهوري آتي كشور چه نوع نگاهي به رسانه ها به عنوان يكي از نمادهاي اصلي و شاخص آزاديهاي بنيادي دارد و در مقام رييس قوه مجريه تا چد حد و تا كجا به اصول حاكم بر فعاليت هاي رسانه اي در ميثاق ملي(قانون اساسي ) پاي بند است و خود و اعضاي هيات دولتش به سنت سيد محمد خاتمي وفادار خواهند ماند كه آزادي گوارترين دستاور انقلاب اسلامي است و براي حفظ و حراست و ارتقاي آن بايد هزينه كرد و ميدان تمرين عمومي را نبست تا نهادينه و بنيادي شود. رييس جمهور آينده كشور همچنين بايد متعهد شود كه با تمام توان و بكار گيري همه اختيارات خويش خواهد كوشيد تا " آزادي " از جمله آزادي رسانه ها ، به عنوان يك زير ساخت مهم و لازم در همه ساختارهاي كشور نهادينه شود.
رييس جمهوري آينده و سياست خارجي
سياست خارجي يك كشور معمولا سواي از تعاريف كلي و مضموني كه نوعا در قوانين اساسي مي آيد در چهارچوبي شكل مي گيرد كه كه به آن " منافع ملي " گفته مي شود . سياست خارجي يك كشور با حضور و بازي بازيگران متعددي شگل مي گيرد كه " واقعي " و نه " آرماني " هستند و در چهارچوبي صورت مي گيرد كه هر بازيگر عرصه بين الملل براي آن تعريف دارد . اصلي ترين نكته دراين خصوص ، شناخت اين واقعيت ها و ميزان تاثير گذاري آنها و شناخت حدود منافع دو طرف است . آنچه در ساخت و طراحي سياست خارجي نقش اصلي را بازي مي كند ، دانش سياسي و نه هيجان سياسي است و كشورهايي قادرند از هيجانات سياسي دور بمانند و روابط خود را تحت تاثير آن قرار ندهند كه به دانش سياسي مجهز باشند و سياست خود را براساس آن بسازند . سياست خارجي در صحنه بازي در روابط بين الملل بر اين مبنا شكل مي گيرد كه حدود بازي تا كجاست ، منافع ملي يكطرف تا كجا امكان پيشروي دارد و در آن سوي بازي ، طرف مقابل تا چه حد و تا كدام نقطه مي تواند مطمئن باشد كه مي تواند به بازي ادامه دهد بدون اينكه منافع اش تضييع شود. واقعيتهاي عرصه بين الملل حكم مي كند كه اين مولفه ها را هم در خودمان و هم در نزد بازيگر و يا بازيگران ديگر بشناسيم و با يافتن نقطه اشتراك ، سعي در تطبيق آنها با يكديگر معطوف به كسب بيشترين منفعت نماييم . منافع ملي محدوده خاصي ندارد و به همين دليل نمي توان بازيگر و يا بازيگراني را در صحنه روابط بين الملل ناديده گرفت . موفق ترين بازيگران بين المللي آنهايي هستند كه اين روابط را مي شناسند و براي بازي خود در عرصه بين الملل به عنوان محلي براي تعامل بين المللي چهارچوب تعريف كرده اند و قادرند تهديد ها را براي تامين منافع ملي به فرصت تبديل كنند و كار مهمتر آنها نهادينه كردن اين چهارچوبهاست كه اصل عمده و اساسي آن ، شناور بودن منطبق بر بازي ديگر بازيگران است .
