...گرچه به شهادت آمار سطح مراودات تجاري و بازرگاني برخي كشورهاي منطقه با هم به سطح مناسبي از رشد رسيده ، ولي عدم توسعه آن به همه ي كشورهاي منطقه ، در نهايت تراز را همچنان به سود كشورهاي خارج از منطقه گردانيده است و نهادها و سازمانهاي منطقه اي كه در ابتدا با اهداف اقتصادي تشكيل شدند اما بتدريج به سمت سياست متمايل گرديدند ، نتوانسته اند دراين زمينه نقشي كارا ايفا كنند . مساله ديگري كه در منطقه وجود دارد و    مي بايست در همكاريهاي منطقه اي به عنوان يك نياز اساسي و حياتي مورد توجه قرار گيرد ،فقدان همكاريهاي امنيتي دستجمعي است . منطقه اينك دستخوش بحران ناشي از تضعيف امنيت داخلي عراق و پناه گرفتن تروريسم دراين كشور وهمزمان خلاء ساختاري براي همكاريهاي دستجمعي امنيتي به عنوان يك ضرورت حياتي است.همكاريهاي امنيتي در منطقه در سالهاي اخير سه  سمت عمده ، يكي دو جانبه و دومي چند جانبه منطقه يي و سومي دو و يا چند جانبه با حضور نيروي هاي بيرون از منطقه داشته است كه ضعف در دومي از نگاه تحليگران مسايل استراتژيك در منطقه به همراه عواملي ديگر كه در جاي خود به آن پرداخته خواهد شد ، موجب شكننده شدن امنيت در منطقه و كاهش سطح آن شده است و شكل سوم اين همكاريها، حضور هرچه بيشتر نيروهاي بيگانه در منطقه را سبب گرديده  كه خود عاملي بالقوه خطرناك و جدي براي امنيت منطقه است . آنچه خلاء آن اينك در همكاريهاي امنيتي منطقه اي بيشتر از هر زماني احساس مي شود ، نبود يك سازمان براي هدايت و تمركز فعاليتهاي كشورهاي منطقه در آن مي باشد كه  پيش نياز آن وجود باور لزوم  يك واحد امنيتي در راستاي  ثبات منطقه اي است. دهشت افكني بلايي است كه كشورهاي منطقه اينك با آن روبرو هستند و اين امر و مبارزه با آن مي تواند به عنوان يك نقطه مشترك براي همكاريهاي چند جانبه در قالب يك سازمان امنيت منطقه اي تلقي شود. دو مساله در منطقه موجب امكان يابي دهشت افكنان براي ظهور ، قدرت نمايي و نهايت تبديل شدن به يك تهديد جدي امنيتي براي همه ي كشورهاي منطقه شده است. اين دو مساله عبارتند از اول : حضور گسترده نيروهاي بيگانه درمنطقه چه بصورت اشغال  ( عراق وافغانستان ) و يا توافق شده ( اغلب كشورهاي حوزه خليج فارس ) و ساخت (القاعده) و تحت حمايت قرار دادن تشكل هاي دهشت افكن  ( منافقين ) با هدف هاي مختلف از جمله تنظيم روابط با كشورهاي منطقه  و دوم : تقويت بدبيني و بي اعتمادي مردم منطقه به دولتهاي خود بويژه بواسطه  تكيه بيش از حد به آمريكا كه به باور استراتژيستهاي منطقه  مي تواند به بروز شورش ، قيام و حتي سرنگوني حكومتهاي منطقه بينجامد ، امري كه در سالهاي اخير نشانه هايي از آنرا در برخي كشورهاي عربي حوزه خليج فارس بارها شاهد بوديم . از نگاه استراتژيستها ، برقراري و تقويت همكاريهاي دو جانبه امنيتي مانند آنچه در سالهاي اخير ميان ايران و تركيه برقرار شده و در ماههاي اخير ايران و عراق به آن علاقه مندي نشان داده اند با تشكيل يك ستاد واحد فرماندهي و هدايت عمليات ميان سه كشور كه در بدو امر مي تواند مهمترين مساله امنيتي منطقه يعني دهشت افكني و مبارزه با آنرا در دستور كار خود قرار دهد ، بستري است كه نه تنها فعاليتهاي امنيتي كه در آينده امور نظامي و انتظامي را نيز با عضو گيري ديگر كشورها ، ميان كشورهاي منطقه هماهنك كند تا زمينه از هر حيث براي حضور نيروهاي بيگانه در منطقه از ميان برداشته شود.همانطور كه اشاره رفت ، يكي از اهداف بيگانه ها در منطقه براي در حمايت قرار دادن تشكل هاي دهشت افكن ، تنظيم روابط با كشورهاي منطقه مانند آن چيزي مي باشد كه آمريكا بويژه در پي اشغال عراق با استفاده از منافقين در روابط خود با ايران صورت مي دهد . گرچه " موفق الربيعي " مشاور در امور امنيت ملي عراق كه پاييز امسال  توافقنامه تازه همكاريهاي امنيتي با ايران  را امضا كرد  ، تعهد سپرد كه بغداد هر چه سريعتر تروريستهاي منافق را از عراق بيرون كند ، اما هم ايران و هم دولتمردان كنوني عراق كه تلاش بسيار براي عادي سازي روابط دو كشور همسايه و مسلمان دارند ، خوب واقفند كه منافقين واستمرار حضور آنها در خاك اين كشور ، مانند بسياري مسايل امنيتي عراق  درحال حاضر ،   مساله اي است كه حل آن به جانب سوم يعني آمريكا بستگي دارد كه به رغم شناسايي منافقين به عنوان يك گروهك تروريستي ، نزديكترين همكاريها و ارتباطات را با آن دارد و بعيد بنظر مي رسد تا زمانيكه روابط تهران و واشنگتن در وضعيت و سطح كنوني قرار دارد ، آمريكا مايل باشد اين اهرم را براي تنظيم روابط خود با ايران بويژه در صحنه عراق از دست بدهد كه خود تاييدي بر ضرورت و اهميت تشكيل هرچه سريعتر يك سازمان همكاريهاي امنيتي در منطقه و بر عهده گرفتن امنيت منطقه توسط كشورهاي منطقه است .والسلام