دستگاه ديپلماسي جمهوري اسلامي ايران اين روزها بشدت فعال است تا با تشكيل يك محور تازه با مشاركت روسيه، چين ، و آفريقاي جنوبي ،  برنامه هاي هسته اي مسالمت آميز خود را به پيش ببرد . روز جاري و هفته آينده بواسطه چندين نشستي كه قرار است در خصوص برنامه هاي هسته اي ايران و نحوه تعامل با آن از سوي قدرتهاي بزرگ  و احتمالا آژانس بين المللي انرژي هسته اي برگزار شود، يقينا دوباره موضوع برنامه هاي هسته اي ايران را در صدر اخبار رسانه ها قرار خواهد داد. در سياست خارجي ، جمهوري اسلامي ايران براساس رهنمودهاي حكيمانه رهبر فرزانه انقلاب سه اصل " حكمت – عزت و مصلحت " را شعار اساسي خود ساخته  و آنرا به برنامه هاي  هسته اي اش نيز تسري داده است . ايران يكي از اولين كشورهاي جهان بود كه به عضويت آژانس بين المللي انرژي هسته اي در آمد و بر پاي پيمان منع توليد و تكثير سلاحهاي هسته اي موسوم به ان پي تي و پادمانهاي آن امضا گذاشت . ايران در عمل ،با همكاري گسترده با آژانس در طول دهها سال عضويت آن ، كوشيده است تعهد و وفاداري خود را به  امضاي گذاشته شده زير پيمان ان پي تي نشان دهد و متقابلا نيز اين انتظار را داشته باشد كه از مزاياي همان پيمان استفاده كند. از جمله مزاياي پيمان به رسميت شناخته شدن حق اعضا در دستيابي به انرژي هسته اي است كه در ماده چهارم پيمان به صراحت بيان و مورد تاكيد قرار گرفته است . از ديگر مزاياي پيمان در صورت عمل و تعهد همه ي اعضا به آن ،الزام كشورهاي برخوردار به ياري كشورهاي غير برخودار در دستيابي به انرژي هسته اي است كه اين مهم نه تنها از سوي قدرتهاي بزرگ ناديده گرفته شده ، بلكه در عمل با ايجاد موانع غير حقوقي و فني كوشيده اند سد راه دستيابي به اين "حق " شوند. ايران  پيش از پيروزي انقلاب اسلامي اجراي چند نيروگاه  هسته اي را مورد مطالعه قرار داد كه قرار داد اجراي آنها نيز از جمله با آمريكا منعقد شد. پيروزي انقلاب اسلامي و وضعيتي كه بدنبال آن بر روابط تهران و واشنگتن سايه افكند ، آمريكا را به يك مدعي در مقابل برنامه هاي  هسته اي ايران تبديل كرد و اين كشور با فشار بر آژانس بين المللي انرژي هسته اي در صدد آن برآمد تا با ياري برخي متحدان سياسي خود ، مسير پرونده را از فني و حقوقي به سياسي تغيير دهد و چنين ادعا كند كه ايران در برنامه هاي هسته اي خود بدنبال سلاح هسته اي است . دادن آدرس هاي غلط درباره موضوعات مختلف به افكار عمومي براي انحراف آن و يا جهت دادن به سمت و سويي خاص ، يكي از شگردهاي دولتمردان آمريكا  است .  ظرافت ها و دقايقي كه در اين تكنيك بكار بسته مي شود ، بقدري پيچيده و در عين حال متنوع است  كه  عموما تشخيص آنرا براي مخاطب ، حتي  " مخاطب فعال " دشوار مي سازد. برنامه هاي هسته اي ايران يكي از اين موارد است. دستيابي به انرژي صلح آميز هسته يي بمنظور بهره برداري علمي و اقتصادي از آن ، هدف ايران در برنامه هاي هسته اي اش است و پيمانها و پادمانهاي ناظر بين المللي اين حق را براي آن به رسميت        شناخته اند . " برائت " يك اصل عمومي است و نمي توان و نبايد تا زماني كه خلاف امري اثبات نشده ، هيچ فرد حقوقي و يا حقيقي را متهم به انجام و يا حتي تعقيب امري كرد كه براساس توافقهاي عمومي و يا قوانين و رويه هاي شناخته شده و پذيرفته ، تخلف محسوب مي شود. با اين همه ، آمريكا در آدرسي غلط ، مدتهاست كه مي كوشد تا افكار عمومي را نسبت به برنامه هاي هسته اي ايران مسموم كند و چنين وانمود سازد كه هدف اول و آخر ايران از روي آوري به فناوري هسته اي توليد سلاح هسته اي است . واشنگتن در اين مسير يك سياست چند محوري را تعقيب مي كند كه يك سمت آن در ماههاي اخير تمركز فعاليت هاي خود را بيشتر روي كشورهاي حوزه خليج فارس يعني  همسايه هاي جنوبي ايران متمركز كرده است . نگران كردن كشورهاي همسايه از اهداف برنامه هاي هسته اي ايران با بزرگ نمايي خلاف واقع تاثيرات كار راكتور هسته اي ايران برروي محيط زيست منطقه ، همان آدرس غلطي است كه آمريكا به اين كشورها براي انحراف افكار از تهديدات بالقوه هسته اي از جانب اسراييل مي دهد كه بدون تعهد وتن دادن به هيچ يك از پيمانها و پادمانهاي ناظر، داراي يكي از مخوف ترين  زرادخانه هاي هسته اي جهان است.  ايده " خاورميانه عاري از سلاح هاي هسته اي " ، ايده يي است كه ايران اسلامي تعقيب مي كند .درمقابل اين تلاشهاي صادقانه و روشني اندازي بر برنامه هاي هسته اي از سوي ايران كه بارها مورد تاييد و در عين حال قدرداني آژانس بين المللي انرژي هسته اي و دبير كل آن قرار گرفته است و در حاليكه ايران باب مذاكره با هر كشوري را با هدف " راست آزمايي " در مورد برنامه هاي هسته اي اش باز گذاشته و فراتر از آن كشورهاي مختلف را به سرمايه گذاري و مشاركت در اين برنامه ها دعوت كرده است ، استراتژی ايالات متحده اين بوده است تا ايران را هرچه بيشتر به انزوای بين المللی بکشاند . آمريكا اصرار بر ارسال پرونده برنامه هاي هسته اي ايران به شوراي امنيت سازمان ملل دارد و در اين راستا كوشيده است تا يك اجماع بين المللي را شكل دهد كه پاسخ دريافت شده تاكنون " نه " بوده است. چين و روسيه دو عضو شوراي امنيت و آفريقاي جنوبي به عنوان رييس جنبش عدم تعهد و يك عضو تاثير گذار در شوراي حكام آژانس بين المللي انرژي هسته اي و نيز سازمان ملل به صراحت اعلام داشته اند كه ضمن شناسايي حق ايران در برخورداري از انرژي هسته اي به استناد پيمان ان پي تي ، از ارسال پرونده اين كشور به شوراي امنيت حمايت نمي كنند و بر اين نظرند كه گفت و گوها با تهران بايد ادامه يابد و تنها چاره و راه حل سوء تفاهم موجود ، گفت و گو است و اين نكته در ذهن انگليسي ها نيز همانطور كه " استروا" وزير امور خارجه اين كشور در اجلاس داووس گفت ، وجود دارد .