آمارهاي رسمي نشان مي دهد كه مبادلات منطقه اي در سالهاي اخير و بخصوص بعد از جنگ دوم خليج فارس از رونق خاصي برخودار بوده است ، با اين همه نبود يك بازار مشترك منطقه اي  كه در آن مقررات ترجيحي و تشويقي حاكم باشد ، موجب گرديده تا ظرفيت ها بخوبي توسط كشورهاي منطقه مورد استفاده قرار نگرفته و بخش بزرگي از آن همچنان در دست بازارهاي خارج از منطقه باشد.                                                                                                                       

     تشديد بحران در عراق نه تنها امنيت ملي اين كشور ، بلكه امنيت منطقه را با تهديدي جدي روبرو كرده است...

ّّّّ

جك استراو وزير امورخارجه انگليس روز دوشنبه اين هفته در دو سخنراني ، اظهاراتي را در مورد ايران ، سياست داخلي و خارجي آن و نيز برنامه هاي هسته اي مسالمت آميزش  ايراد كرد  كه به صراحت نشانه دخالت در امور داخلي يك واحد سياسي مستقل و نقض و تخطي فاحش از پيمانها و مقررات جهاني و از جمله منشور ملل متحد درخصوص اصل استقلال دولت ها است ...

 امشب و در آخرين سه شنبه شب سال ، جشن قديمي " چهارشنبه سوري " خواهد بود . صداي انفجارهاي  گاه و بي گاه ترقه هاي شبيه به بمب ! از هفته ها قبل ، خبر از نزديك شدن آن آخرين سه شنبه شبي مي دهد كه طبق يك قاعده خانوادگي در سالهاي اخير ، همه اعضاي خانواده من از قبل از غروب آفتاب بايد در منزل باشند تانكند هدف يكي از آن  سلاح هاي انفجاري قرار گيرد كه تركاندن آنها را چه مسخره ! " شادي " نام گذاشته اند...

   آمريكا 27 سال است كه "جنگ رواني " سختي را عليه ايران و انقلاب اسلامي آن به پيش مي برد و دراين راه  از همه ي امكانات در همه ي زمينه ها از ابزارهاي سنتي ارتباطاتي ( رسانه هاي ديداري و شنيداري و مكتوب )  و نو ( اينترنت –     ماهواره هاي تلويزيوني و...) گرفته  تا نهادها و سازمانهاي بين المللي سوء استفاده مي كند...

شوراي حكام آژانس بين المللي انرژي هسته اي بناست تا امروز (دوشنبه ) نشست تقويمي تازه خود را برگزار كند كه گزارش محمد البرادعي دبير كل آژانس به شورا درباره برنامه هاي هسته اي ايران و آخرين يافته ها و ملاحظات دبير كل درخصوص اين برنامه ها بويژه پس از ديدار تازه معاون و بازرسان او از ايران ، يكي از محورهاي كار آن خواهد بود. ..

سفر چند ساعته محمود احمدي نژاد رييس جمهوري اسلامي ايران به كويت در  هفته گذشته اين  پيام را براي همه ي همسايه ها داشت كه " ايران همسايه خوبي براي همه ي كشورهاي منطقه است ." ...

 رييس جمهوري اسلامي ايران درسفري رسمي به دعوت امير كويت به اين كشور رفته است .  دو كشور در سالهاي اخير روابط رو به توسعه يي داشته اند و بر طبق آمار ايران بتدريج به يكي از شركاي اصلي تجاري كويت  تبديل مي شود . طبق آخرين آمار منتشره از سوي منابع رسمي كويت حجم مبادلات بازرگاني اين كشور با جمهوري اسلامي ايران در سال 2003 ميلادي ، 234 ميليون دلار بود كه 212 ميليون دلار آن صادرات ايران به كويت بود و برآورد مي شود كه حجم مبادلات دو كشور در سال 2005 ميلادي از مرز 250 ميليون دلار گذشته باشد. ميان ايران و كويت در سالهاي اخير موافقتنامه هاي بسياري درزمينه اقتصادي امضا شده كه از آن جمله مي توان به موافقتنامه هاي صدور گاز ايران به كويت – احداث شبكه فيبر نوري ميان دو كشور – طرح ارتباط قاره اي كه از طريق آن كويت به كشورهاي آسياي مركزي مرتبط مي شود و طرح انتقال آب شيرين از ايران به كويت اشاره كرد. ايران و كويت در عين حال عضو سازمان كشورهاي صادر كننده نفت (اوپك ) هستند و گفت وگو در خصوص بازار نفت و وضعيت كنوني و آتي آن نيز احتمالا يكي از محورهاي اساسي گفت وگوهاي كويت ميان رهبران دو كشور خواهد بود. مبادلات  منطقه يي در حوزه خليج فارس در سالهاي اخير و بخصوص بعد از جنگ دوم خليج فارس از رونق خاصي برخودار بوده است اما نبود يك بازار مشترك منطقه يي كه در آن مقررات ترجيحي و تشويقي حاكم باشد ، موجب گرديده تا ظرفيت ها بخوبي توسط كشورهاي منطقه مورد استفاده قرار نگرفته  و بخش بزرگي از آن همچنان در دست بازارهاي خارج از منطقه باشد. اينكه موضوع تشكيل يك بازار آزاد منطقه يي ميان كشورهاي حوزه خليج فارس در سفر احمدي نژاد به كويت مورد توجه قرار خواهد گرفت يا نه ، موضوعي است كه تاكنون درباره آن صحبتي نشده است  و انتظار مي رود مشاوران رييس جمهوري اين مهم را با وي براي طرح با مقامات كويتي كه از ايده تشكيل چنين بازاري حمايت مي كنند ، در ميان بگذارند. سفر احمدي نژاد به كويت درعين حال در شرايطي صورت مي گيرد كه منطقه دستخوش بحران ناشي از تضعيف امنيت داخلي عراق و پناه گرفتن تروريسم دراين كشور و خلاء ساختاري براي همكاريهاي دستجمعي امنيتي به عنوان يك ضرورت حياتي است.همكاريهاي امنيتي در منطقه در سالهاي اخير سه  سمت عمده ، يكي دو جانبه و دومي چند جانبه منطقه يي و سومي دو و يا چند جانبه با حضور نيروي هاي بيرون از منطقه داشته است كه ضعف در دومي از نگاه تحليگران مسايل استراتژيك در منطقه به همراه عواملي ديگر كه در جاي خود به آن پرداخته خواهد شد ، موجب شكننده شدن امنيت در منطقه و كاهش سطح آن شده است و شكل سوم اين همكاريها، حضور هرچه بيشتر نيروهاي بيگانه در منطقه را سبب گرديده  كه خود عاملي بالقوه خطرناك و جدي براي امنيت منطقه است . آنچه خلاء آن اينك در همكاريهاي امنيتي منطقه يي بيشتر از هر زماني احساس مي شود ، نبود يك سازمان براي هدايت و تمركز فعاليتهاي كشورهاي منطقه در آن مي باشد كه  پيش نياز آن وجود باور لزوم  يك واحد امنيتي در راستاي  ثبات منطقه يي است. دهشت افكني بلايي است كه كشورهاي منطقه اينك با آن روبرو هستند و اين امر و مبارزه با آن مي تواند به عنوان يك نقطه مشترك براي همكاريهاي چند جانبه در قالب يك سازمان امنيت منطقه يي تلقي شود. دو مساله در منطقه موجب امكان يابي دهشت افكنان براي ظهور ، قدرت نمايي و نهايت تبديل شدن به يك تهديد جدي امنيتي براي همه ي كشورهاي منطقه شده است. اين دو مساله عبارتند از اول : حضور گسترده نيروهاي بيگانه درمنطقه چه بصورت اشغال  ( عراق وافغانستان ) و يا توافق شده ( اغلب كشورهاي حوزه خليج فارس ) و ساخت (القاعده) و تحت حمايت قرار دادن تشكل هاي دهشت افكن  ( منافقين ) با هدف هاي مختلف از جمله تنظيم روابط با كشورهاي منطقه  و دوم : تقويت بدبيني و بي اعتمادي مردم منطقه به دولتهاي خود بويژه بواسطه  تكيه بيش از حد به آمريكا كه به باور استراتژيستهاي منطقه  مي تواند به بروز شورش ، قيام و حتي سرنگوني حكومتهاي منطقه بينجامد ، امري كه در سالهاي اخير نشانه هايي از آنرا در برخي كشورهاي عربي حوزه خليج فارس بارها شاهد بوديم . از نگاه استراتژيستها ، برقراري و تقويت همكاريهاي دو جانبه امنيتي مانند آنچه در سالهاي اخير ميان ايران و تركيه برقرار شده و در ماههاي اخير ايران و عراق به آن علاقه مندي نشان داده اند با تشكيل يك ستاد واحد فرماندهي و هدايت عمليات ميان سه كشور كه در بدو امر مي تواند مهمترين مساله امنيتي منطقه يعني دهشت افكني و مبارزه با آنرا در دستور كار خود قرار دهد ، بستري است كه نه تنها فعاليتهاي امنيتي كه در آينده امور نظامي و انتظامي را نيز با عضو گيري ديگر كشورها ، ميان كشورهاي منطقه هماهنك كند تا زمينه از هر حيث براي حضور نيروهاي بيگانه در منطقه از ميان برداشته شود.همانطور كه اشاره رفت ، يكي از اهداف بيگانه ها در منطقه براي در حمايت قرار دادن تشكل هاي دهشت افكن ، تنظيم روابط با كشورهاي منطقه مانند آن چيزي مي باشد كه آمريكا بويژه در پي اشغال عراق با استفاده از منافقين در روابط خود با ايران صورت مي دهد . گرچه " موفق الربيعي " مشاور در امور امنيت ملي عراق كه پاييز امسال  توافقنامه تازه همكاريهاي امنيتي با ايران  را امضا كرد  ، تعهد سپرد كه بغداد هر چه سريعتر تروريستهاي منافق را از عراق بيرون كند ، اما هم ايران و هم دولتمردان كنوني عراق كه تلاش بسيار براي عادي سازي روابط دو كشور همسايه و مسلمان دارند ، خوب واقفند كه منافقين واستمرار حضور آنها در خاك اين كشور ، مانند بسياري مسايل امنيتي عراق  درحال حاضر ،   مساله يي است كه حل آن به جانب سوم يعني آمريكا بستگي دارد كه به رغم شناسايي منافقين به عنوان يك گروهك تروريستي ، نزديكترين همكاريها و ارتباطات را با آن دارد و بعيد بنظر مي رسد تا زمانيكه روابط تهران و واشنگتن در وضعيت و سطح كنوني قرار دارد ، آمريكا مايل باشد اين اهرم را براي تنظيم روابط خود با ايران بويژه در صحنه عراق از دست بدهد كه خود تاييدي بر ضرورت و اهميت تشكيل هرچه سريعتر يك سازمان همكاريهاي امنيتي در منطقه و بر عهده گرفتن امنيت منطقه توسط كشورهاي منطقه است كه شايد احمدي نژاد نيز در كويت به طرح آن با مقامات اين كشور بپردازد.

 محمود احمدي نژاد رييس جمهوري اسلامي ايران قرار است امروز" دوشنبه " در سفري رسمي به كويت برود.  احمدي نژاد اين سفر را به دعوت  شيخ " صباح الاحمد الصباح " امير كويت انجام مي دهد و هياتي بلند پايه نيز همراه او مي باشد. تركيب هيات ايراني در سفر كويت و ملاقات هاي برنامه ريزي نشان مي دهد كه رهبران دو كشور بنا دارند در جريان اين سفر درباره موضوعات بسياري با هم تبادل نظر كنند كه دو محور توسعه همكاريهاي اقتصادي و مسايل منطقه از جمله بحران در عراق همسايه دو كشور و نيز تحولات اخير در فلسطين اساس آن خواهد بود.  ايران و كويت در منطقه داراي سطح نسبتا مناسبي از همكاريهاي اقتصادي هستند و ايران يكي از شركاي اصلي  تجارت خارجي كويت است. طبق آخرين آمار منتشره از سوي منابع رسمي كويت حجم مبادلات بازرگاني اين كشور با جمهوري اسلامي ايران در سال 2003 ميلادي ، 234 ميليون دلار بود كه 212 ميليون دلار آن صادرات ايران به كويت بود و برآورد مي شود كه حجم مبادلات دو كشور در سال 2005 ميلادي از مرز 250 ميليون دلار گذشته باشد. ميان ايران و كويت در سالهاي اخير موافقتنامه هاي بسياري درزمينه اقتصادي امضا شده كه عملي شدن آنها سطح همكاريهاي دو كشور را به ميزان قابل ملاحظه اي ارتقاء خواهد داد كه از آن جمله  مي توان به موافقنامه هاي صدور گاز ايران به كويت – احداث شبكه فيبر نوري ميان دو كشور – طرح ارتباط قاره اي كه از طريق آن كويت به كشورهاي آسياي مركزي مرتبط مي شود ، اشاره كرد. دو كشور همچنين عضو سازمان كشورهاي صادر كننده نفت (اوپك ) هستند و رايزني ها و ارتباطات پيوسته اي در باره بازار نفت با هم دارند و ادامه اين همكاريها و ارتقاي آن بنظر مي رسد يكي از محورهاي گفت وگوهاي رهبران دو كشور باشد . سفر رسمي و از قبل برنامه ريزي شده هيات ايراني به كويت ، پس از آن صورت مي گيرد كه هيات آمريكايي به رياست " رايس " وزير امورخارجه اين كشور هفته گذشته در سفري ناموفق به منطقه كوشيد تا بر روابط مثبت و سازنده كشورهاي منطقه با ايران به بهانه برنامه هاي هسته اي صلح آميز آن سايه بيندازد.  همسايه هاي عرب ايران و از جمله امير كويت به هيات آمريكايي گفتند كه به اهداف صلح آميز برنامه هاي هسته اي آن اعتماد دارند . بحران در عراق همسايه ايران و كويت ، در روزهاي اخير شدت يافته است و دو كشور نگران  تلاشي بيشتر امنيت در عراق هستند كه صلح و ثبات  منطقه را تهديد مي كند. راههاي كمك به دولت منتخب مردم عراق براي غلبه بر بحران ، يقينا در گفت و گوهاي مقامات كويتي و ايراني  مورد توجه قرار خواهد گرفت . ايران و كويت كه هر دو طعم تلخ تجاوز بعثي هاي عراق را چشيده اند ، در خصوص مسايل عراق داراي ديدگاههاي مشترك هستند  و نزديكي بيشتر دو كشور مي تواند كمكهاي ارزنده اي را به دولت منتخب بغداد براي اعاده امنيت دراين كشور بنمايد. سفر احمدي نژاد به كويت با سفر حسني مبارك رييس جمهوري مصر به اين كشور همزمان خواهد بود . ايران و مصر  دو قدرت بزرگ سياسي و فرهنگي جهان اسلام در سالهاي اخير به هم نزديك شده اند و رفت و آمدهايي نيز ميان تهران و قاهره در سطوح مياني ديپلماتها صورت گرفته است. در مورد ملاقات احتمالي رهبران مصر و ايران در كويت خبري رسمي منتشر نشده است و گزارشها حاكي از آن مي باشد كه مبارك نيز بنا دارد تا در كويت با رهبران اين كشور در خصوص مسايلي چون اوضاع در لبنان و سوريه و نيز وضعيت در سرزمين هاي اشغالي تبادل نظر داشته باشد. كويت يكي از حاميان مالي برجسته فلسطيني هاست كه بزودي دولت تازه خود را با رهبري حماس خواهد داشت  و ايران  حمايت هاي معنوي و سياسي بسياري از فلسطيني به عمل  مي آورد . مصر گرچه داراي رابطه اي رسمي با رژيم صهيونيستي است ، اما همواره سعي كرده كه رابطه خود با فلسطيني ها را نيز حفظ كند و فلسطيني ها هم  بويژه در نواز غزه به اين رابطه خصوصا از ابعاد اقتصادي  و سياسي نياز دارند. ايران با سوريه و لبنان روابط حسنه اي دارد و نيرويي تاثير گذار محسوب مي شود. ايران براي حل بحران خاورميانه ابتكار عملي مبتني بر دموكراسي ارايه كرده است كه بر مبناي آن مي بايست در فلسطين انتخاباتي آزاد و عادلانه براي تعيين نوع حكومت با مشاركت همه ي ساكنان بومي آن برگزار شود و جامعه جهاني نتيجه انتخابات را هر چه بود به رسميت بشناسد و  با دولت منتخب به همكاري بپردازد. والسلام

 انفجاردر حرمين امامان هادي و عسكري عليهما السلام كه مقام معظم رهبري در دقيق ترين و گويا ترين تعبير آنرا " جنايت سياسي " توصيف كردند را بايد دور تازه اي از توطئه ها عليه جهان اسلام دانست كه فاصله چنداني با توطئه قبلي يعني جسارت به ساحت مقدس رسول اكرم (ص) ندارد. در پي همه ي اين توطئه ها چه دست استكبار در آن مستقيما در كار بوده  و يا ماموريت اجراي آنرا به متحجرين داده باشد ، يك هدف نهفته است و آن "وحدت اسلامي " است كه در سالهاي اخير به شكل زيبايي توام با استحكام و قدرت خود را نشان داده است . جهان اسلام هنوز به شدت  نسبت به گستاخي چند روزنامه غربي به ساحت مقدس رسول اكرم (ص) خشمگين است كه "جنايت سياسي " تازه درعراق رخ مي دهد. دورتازه توطئه ها عليه جهان اسلام در عراق ، پس از آن آغاز شد كه تلاش هاي آمريكا براي ايجاد نفاق و درگيري بين شيعيان و اهل سنت عراق ، با دورانديشي و درايت مرجعيت ديني در نجف و همكاري علماي برجسته اهل سنت اين كشور نافرجام ماند . از نگاه آمريكايي ها و درچارچوب سياست ادامه اشغال عراق ، فشار همزمان بر شيعيان و سني ها در اين كشور  با حمله به مقدس ترين اماكن مذهبي كه پيشتر نيز هزاران قرباني گرفته است ، مي تواند پيروان دين اسلام در اين كشور را وارد مجادله يي خونين كند تا هم دولت جديد بغداد مطابق خواسته كاخ سفيد تشكيل شود وهم اهداف راهبردي آمريكا از اشغال عراق كه همانا تسلط بر منابع و موقعيت هاي راهبردي منطقه و برتري همه جانبه رژيم صهيونيستي است ، تامين گردد . اين نگاه زماني روشن تر و دقيق تر خواهد شد كه درنگي بر اظهارات زلماي خليل زاي سفير آمريكا در بغداد در صبح روز سه شنبه يك روز قبل از جنايت سياسي سامرا داشته باشيم كه وي تهديد كرده بود اجازه تشكيل دولتي مردمي در عراق كه برخاسته از آراي مردم در اين كشور باشد را نخواهد داد. خليل زاي همان فردي است كه روز پنجشنبه هفته گذشته بسياري از سايت هاي اينترنتي با مستندات خود فاش كردند طي 40 روز اخير به بهانه هاي مختلف ، نظاميان آمريكايي را واداشته بود تا مديريت امنيت برخي شهرهاي عراق را از دست نيروهاي مردمي و وزارتخانه هاي كشور ودفاع بگيرند تا جنايت كاران به راحتي قادر به اجراي برنامه هاي خود باشند.انفجار حرم امامان شيعه درعراق وسيله يي براي  راه انداختن يك جنگ مذهبي دراين كشور مي باشد تا با درگير كردن مسلمانان در آن ، فريادهاي روز افزون " يانكي ها به خانه خود باز گرديد" در آن فروكش كند. عراق در ماههاي اخير و بويژه بعد از انتخابات پارلماني كه زمينه براي تشكيل يك دولت دائمي و برخاسته از آراي مردم در آن فراهم شده است ، شاهد تحولاتي مثبت درنزديكي گروههاي سياسي به يكديگر براي تشكيل يك دولت وحدت ملي بود و استمرار آن موجب  شد تا برخي گروههاي سياسي هرچه بيشتر از افراطيون فاصله گرفته و بنا بر گزارشها حتي در مناطقي از عراق با آنها درگير شوند . در نگاه تحليلگران به اين ترتيب روشن مي شود كه هدف تروريستها از تخريب بارگاه شريف ائمه معصوم (س) اولا به بن بست كشيدن رايزنيها براي تشكيل دولت وحدت ملي در عراق و تقويت جبهه خود و در ثاني برافروختن آتش جنگ داخلی بين جمعيت شيعه و سنی عراق است تا بدين وسيله مانع برقراری آرامش و ثبات در اين کشور شود كه هدف هاي مورد نظر آمريكا نيز در آن نهفته و از اين راه در صدد تامين آن است. دراين ميان آنچه براي همه ي مردم عراق و بويژه گروههاي سياسي در اين كشور  اهميت دارد و اساسي و حياتي مي باشد ، خويشتن داري و پرهيز از روي آوري به خشونت مي باشد كه در غير اين صورت فرو رفتن عراق در گرداب جنگ داخلي حتمي است. دراين ميان آنچه حائز اهميت و شايسته تحسين و تقدير  مي باشد ، درايت مرجعيت عالي ديني از جمله رهبري معظم انقلاب و حضرت آيت الله العظمي سيستاني و رهبران اهل سنت عراق مي باشد كه در بيانيه ها و فتاواي خود هرگونه تعرض به مساجد و اماكن مقدس ديني را حرام دانسته اند. در اين حال بايد دقت داشت كه عمده دليل تلاشي امنيت در عراق ادامه اشغال اين كشور و حضور نيروهای خارجی درآن است و همانگونه كه عمر موسي دبير كل اتحاديه عرب چندي پيش گفت : "برای عراق امنيت به همراه نمی آورد." مقاومت و اقدامات تروريستي از سوي تروريسم جهاني كه شناخت خاستگاه ، ماهيت و رفتارهاي آن چندان پيچيده نيست ، امروز در عراق بحدي به هم آميخته شده است كه تفكيك آن ممكن نيست و اين وظيفه خطير بر دوش تمامي رهبران عراق است كه  با موضع گيريهاي روشن و مشاركت در روند وفاق ملي در اين كشور ، تروريستها را تنها بگذارند و به دولت منتخب مردم عراق ياري دهند تا بتواند امنيت را بر اين كشور اعاده كند. هدف تروريستها  و حاميان داخلي وخارجي آن درعراق امروز وحدت ملي و تماميت ارضي اين كشور است كه زياده خواهيهاي برخي گروههاي داخلي با تحريك قدرتهاي خارجي و اشغالگر نيز آنرا تشديد  مي كند. عراقيها بيش از هر زماني امروز نياز به وحدت و همدلي دارند و بازيگران داخلي و خارجي نيز بايد بدانند كه منافع آنها هرگز در هيچ بخش از عراق در صورت از بين رفتن تماميت ارضي آن نه تنها تامين نخواهد شد ، بلكه هر قطعه از آن تهديدي جدي براي صلح ، آرامش و امنيت منطقه در وهله اول و در قدم هاي بعد امنيت و صلح جهاني خواهد بود. والسلام

    ديپلماتهاي آمريكايي و در راس آنها " كاندوليزا رايس " وزير امورخارجه اين كشور، در روزهاي اخير با سفرهاي متعدد به منطقه خاورميانه ، تحركات ديپلماتيك خود را در اين منطقه با دو هدف اساسي شدت بخشيده اند . دو هدفي كه آمريكايي ها دراين مقطع بدنبال آن هستند ، اول تقويت متحدان خود با هدف تشكيل اجماع جهاني عليه ايران و نيز حركت به سوي آن چيزي است كه    " رايس " از آن با عنوان " اصلاحات در خاورميانه " نام مي برد . پيروزي حماس در انتخابات فلسطيني موازنه قدرت را  به ضرر اهداف استراتژيك آمريكا در اين منطقه كه اصلي ترين محور آن برتري همه جانبه اسراييل مي باشد ، تغيير داده است و آمريكا در مقابل ايران با همه ي فشارهاي سياسي و حتي اقتصادي به اين كشور و نيز كشورهاي همسايه و دوست آن در جهان كم نيز نيستند ، نتوانسته است كاري از پيش ببرد. سياست خاورميانه اي آمريكا از دوران نيكسون ( 1974-1968 ) همواره سه اصل كلي داشته است: 1) حفظ و برتري منطقه اي اسراييل از حيث سياسي – اقتصادي – تكنولوژيك و... 2) دريافت نفت مطمئن و ارزان از منطقه خاورميانه 3) حفظ رژيم هاي متحد آمريكا در برابر تهديد خارحي و آسيب داخلي . سياست خاورميانه اي آمريكا بويژه پس از سرنگوني صدام حسين و تحولاتي كه درمنطقه رخ داد ، با دو چالش عمده روبرو شده است.1) نيروهاي مسلح خود را در دو كشور عراق و افغانستان بدون اينكه تثبيت موقعيت كند ، مستقر كرده است .2) ناديده گرفتن توده هاي منطقه بخصوص اعراب   كه دومي به بي اعتمادي بيشتر مردم منطقه به دولتهاي خود و هم زمان آمريكا منجر شده است . استراتژيستهاي منطقه بر اين باورند كه بي اعتمادي مردم   به دولتهاي خود در منطقه  مي تواند به بروز شورش ، قيام و حتي سرنگوني حكومتهاي منطقه بينجامد ، امري كه در سالهاي اخير نشانه هايي از آنرا در برخي كشورهاي عربي حوزه خليج فارس بارها شاهد بوديم . وقوع چنين امري و پيامدهاي آن يقينا اصول حياتي سياست خارجي آمريكا در منطقه خاورميانه را هدف قرار خواهد داد. يك اتفاق احتمالي ديگر مي تواند ، تمايل يافتن رهبران عرب به سوي مردم خود در مقابل بي اعتمادي به آمريكا با هدف تقويت جبهه خود باشد ، كه در اين صورت نيز منافع آمريكا دستخوش خطر خواهد شد و تحولات اخير در صحنه سياسي و اجتماعي منطقه  در همين راستا ارزيابي  مي شود. آمريكايي ها كه با سياست دو سر باخت خود در خاورميانه روبرو شده اند ، براي اعاده سلطه ، تلاش هاي ديپلماتيك خود در منطقه را اين بار بر يك محور  " معامله " استوار كرده اند . براين اساس همانگونه كه " رايس " در صحبت هايش در اين دور از سفر به منطقه گفته ،  آمريكا حاضر است " با كاهش فشار از رژيم هاي عرب در مقابل اعمال فشار اين رژيم ها بر حماس و ايران " حتي اگر لفظي باشد ،  يك معامله ! انجام دهد. استراتژي آمريكا در منطقه فاقد ديد كلي است و همين امر است كه آنرا قادر به " شناخت " نمي كند و سياست هاي آن همواره با " خطاي تشخيص " روبر مي شود كه مصداق هايي چون انتخابات فلسطيني و عراق و نتايج آن تاييدي بر آن است . اعراب در برابر معامله پيشنهادي آمريكا اينك با دو مساله اساسي روبرو هستند . آنها اگر فشار به حماس را بپذيرند كه رايس گفته است از آن كوتاه نخواهد آمد ، به معناي پايان نفوذ اين كشورها در نزد مردم فلسطين خواهد بود كه با راي به حماس ، مقاومت را تاييد و برگزيده اند و در برابر ايران ، آنها به دلايل عديده در حداقل ، به داشتن رابطه اي بدون تنش با اين كشور نياز اساسي و حياتي دارند و لذا آمريكايي ها براي نيل به هدف ، سياست " آدرس غلط " را برگزيده و تعقيب مي كنند كه يكي از هدف هاي محوري رايس از شركت درنشست روز پنجشنبه (امروز) وزراي كشورهاي عضو شوراي همكاري خليج فارس در ابوظبي است. دادن آدرس هاي غلط درباره موضوعات مختلف به افكار عمومي براي انحراف آن و يا جهت دادن به سمت و سويي خاص ، يكي از شگردهاي دولتمردان آمريكا  و رژيم اسراييل است.برنامه هاي هسته اي  ايران يكي از اين موارد است. دستيابي به انرژي صلح آميز هسته اي بمنظور بهره برداري علمي و اقتصادي از آن ، هدف ايران در برنامه هاي هسته اي  اش است و پيمانها و پادمانهاي ناظر بين المللي اين حق را براي آن به رسميت شناخته اند . " برائت " يك اصل عمومي است و نمي توان و نبايد تا زماني كه خلاف امري اثبات نشده ، هيچ فرد حقوقي و يا حقيقي را متهم به انجام و يا حتي تعقيب امري كرد كه براساس توافقهاي عمومي و يا قوانين و رويه هاي شناخته شده و پذيرفته ، تخلف محسوب مي شود. با اين همه ، آمريكا در آدرسي غلط ، مدتهاست كه مي كوشد تا افكار عمومي را نسبت به برنامه هاي هسته اي  ايران مسموم كند و چنين وانمود سازد كه هدف اول و آخر ايران از روي آوري به فناوري هسته اي صرفا و صرفا توليد سلاح هسته اي است . واشنگتن در اين مسير يك سياست چند محوري را تعقيب مي كند كه يك سمت آن در ماههاي اخير تمركز فعاليت هاي خود را بيشتر روي كشورهاي حوزه خليج فارس يعني همسايه هاي جنوبي ايران متمركز كرده است . نگران كردن كشورهاي همسايه از اهداف برنامه هاي هسته اي ايران با بزرگ نمايي خلاف واقع تاثيرات كار راكتور هسته اي  ايران برروي محيط زيست منطقه ، همان آدرس غلطي است كه آمريكا به اين كشورها براي انحراف افكار از تهديدات بالقوه هسته اي  از جانب اسراييل مي دهد كه بدون تعهد وتن دادن به هيچ يك از پيمانها و پادمانهاي ناظر، داراي يكي از مخوف ترين  زرادخانه هاي هسته يي جهان است. اسراييل از نگاه آژانس بين المللي انرژي هسته اي نهاد ناظر سازمان ملل ، رژيمي برخوردار از سلاح هاي هسته يي شناخته شده است كه در زرادخانه هاي آن بيش از 200كلاهك هسته اي نگهداري مي شود و اين كلاهك ها خطري بالقوه براي صلح و ثبات جهاني بويژه در منطقه پرآشوب خاورميانه است. اسراييل رژيمي است كه از بدو پيدايش در سال 1948 ميلادي تكيه خود را براي حيات سياسي بر تسليحات بويژه از نوع هسته اي آن استوار كرده است. موشه دايان، وزير جنگ پيشين رژيم اسراييل  بر اين باور بود " در صورتي كه اسراييل در خاورميانه نتواند با سلاح متعارف قدرت بازدارندگي‌اش را به منصه‌ي ظهور برساند ، بايد به سلاح هسته اي  پناه ببرد."

   همانطور كه در صفحه حوادث  روزنامه ها خوانید،  واژگوني يك تريلر حامل دهها هزار ليتر بنزين سوپر با درجه اشتعال بسيار بالا در بزرگراه كرج – قزوين در روز پنجشنبه هفته يي كه گذشت ، براي بيش از 10ساعت اين بزرگترين و پر رفت و آمد ترين جاده كشور را بست . من بنا بر ضرورتهاي خانوادگي نوعا درپايان هفته ودرست در همان لحظاتي كه حادثه رخ داد ، از اين محور مي كنم تا در قزوين به ديدن خانواده بروم به علاوه اينكه سالها در همان نقطه حادثه زندگي مي كردم و لذا قادرم تصور كنم كه اگر فقط لطف خدا نبود ! چه فاجعه يي اتفاق مي افتد و چه خسارتهاي بزرگ معنوي و مادي به بار مي آمد. حادثه رخ داده از ابعاد مختلف بايد توجه مسوولين را به خود جلب كند و در عين حال آنها را به پاسخ گويي وادار سازد . اولين نكته يي كه بايد روشن شود اين است كه چرا به تريلر اجازه داده شده تا با بار خطرناك و به رغم مقررات و آيين نامه هاي راهنمايي و رانندگي در ساعتي بسيار پرترافيك و آن نيز از معبري كاملا شلوغ و بدون رعايت تدابير ايمني لازم عبور كند ،  و تريلر واژگون شده در خط سبقت بزرگراه چه مي كرده كه برخورد آن با گارد    ريل هاي وسط بزرگراه منجر به واژگوني آن شده است ومگر نه اينكه ورود  خودروهايي چون همين تريلر و يا اتوبوس ها به باند سوم( خط سبقت )  بزرگراه ممنوع است ؟  آيا حالا كه حادثه به خبر گذشت بايد از همه چيز چشم پوشيد و حادثه نبايد درس عبرتي براي ما باشد و هيچ مقصري نبايد تنبيه جدي شود تا ديگر شاهد اين نوع حوادث در كشور نباشيم . همين چند وقت پيش بود كه برخورد تريلر حامل سوخت با اتوبوس هاي منتظر در كنار يك پاسگاه انتظامي در استان سيستان و بلوچستان يك فاجعه بزرگ آفريد و جان دهها نفر را گرفت و ما چشم روي چشم گذاشتم و مسوولين امر كه بايد پاسخگو    مي بودند به بهانه كمبود ها ، حل مساله را به از ما بهتران محول كردند كه آنها نيز گويي قرار است از كره يي ديگر بيايند ! از نظر حوادث و با در نظر گرفتن ضريب نفوذ خودرو،  براساس گزارش هاي رسمي،  ايران در صدر كشورهاي جهان قرار دارد و در آن ساليانه بيش از 20هزار نفر در حوادث رانندگي جان خود را از دست مي دهند و شمار بسياري نيز مجروح و مصدوم ومجروح مي شوند و شايد هم براي هميشه سلامت عمومي خود را از دست بدهند. در همه ي اين سالها گفته و شنيده شده است كه اقداماتي صورت گرفته و يا در دست اجرا است اما همچنان شاهد تصادفات خون باري در جاده هاي كشور هستيم . تعامل  و دقت در گزارشهاي پليس راه از حوادث جاده يي نشان مي دهد كه بخش قابل ملاحظه يي از آنها تنها با اقداماتي ساده و كم هزينه قابل پيش گيري است ، مشروط بر اينكه اراده يي واقعا در كار باشد و شعار جاي خود را به عمل بدهد. پليس ايران در سالهاي اخير به تجهيزات و امكانات بسياري مجهز شده است كه توان نرم افزاري و سخت افزاري آنرا در اداره امور انتظامي و از جمله در بخش حمل و نقل افزايش مي دهد . اين امكانات اذعان دارم كافي نيست ولي يك چيز در پليس ايران كمتر مورد توجه قرار گرفته است و آن استفاده كامل از همين امكانات و ظرفيت ها بويژه در بخش نرم افزاري  و تجربه هاي ديگر همكاران آن نه در كشورهاي دور دنيا كه در همين همسايگي ما و مثلا درعربستان سعودي است. در سفر حج در سال 1373 شاهد بودم كه پليس عربستان با استفاده از رايانه مشخصات هر خودرويي را كه وارد بزرگراه مي شد ، ثبت مي كرد و با ملاحظه حداقل و حداكثر سرعت در هر پست ، خودروهاي عبوري كنترل مي شدند و چنانچه خودرويي با سرعت بيشتر حركت كرده بود متوقف و اگر خودرويي نيز به هر دليلي از حركت باز مانده بود ، درزمان مقرر بلافاصله مشخصات آن روي نمايشگر قرار مي گرفت و پليس متوجه مي شد كه براي آن خودرو احتمالا  حادثه يي رخ داده و بسرعت وارد عمل مي شد كه خودروي حامل من در آن سفر همين وضعيت را پيدا كرد . آيا امكان اجراي همين طرح ساده و ارزان كه با آن سرعت خودروها در بزرگراهها كنترل مي شود و علاوه بر آن اطلاعات حاصل كاربردهاي عديده ديگري در حوزه انتظامي دارد در بزرگراههاي ما قابل اجرا نيست ؟ اين طرح در همين شكل ساده اش مدتهاست در توقفگاههاي ميادين توزيع ميوه شهرداري در تهران اجرا مي شود ولي ظاهرا مسوولين چون براي خريد به اين ميادين نمي روند،  آنرا نديده اند. اين انتظار كه پليس بتواند در همه ي نقاط جاده ها و به تعداد هر خودرو نيرو براي نظارت بر رفتارهاي ترافيكي رانندگان بگمارد نه منطقي است و نه عقلي ، پس بايد در اين زمينه به توسعه وتعميق  فرهنگ ترافيكي و در عين حال اعمال كامل و جامع قانون در برخورد با متخلفين پرداخت. مقررات صدور گواهينامه رانندگي در ايران در مقايسه با اغلب كشورهاي جهان،  مقرراتي بسيار ساده و ابتدايي است و هر كس كه تنها 18سال سن داشته باشد و از پس دو آزمون ساده برآيد ، اجازه دارد با خودرو آنهم در هر معبري و هر ساعت شبانه روز به رانندگي بپردازد . چندي پيش نيروي انتظامي از طرحي براي صدور گواهينامه هاي جديد با معيارهاي تازه سخن گفت كه ظاهرا هنوز عملي نشده است  و بايد هر چه سريعتر آنرا به اجرا گذاشت تا افراد تنها امكان داشته باشند بر اساس صلاحيت هاي فني و مهارتي تاييد شده از سوي پليس در معابر و جاده هاي معين رانندگي كنند. در كشور ما بر طبق آمار وزارت بهداشت بيش از 12درصد مردم آنهم براساس استانداردهاي ( حداقل ) مورد نظر ، دچار بيماريهاي روحي و رواني هستند. تاييد سلامت روحي و رواني داوطلبان دريافت گواهينامه هاي رانندگي در كشور ما ، امري است كه كاملا از آن غافل شده ايم . اگر در بزرگراهها بويژه بزرگراههاي برون شهري با خودرو آمد و شد داشته باشيد ، نمونه هاي زيادي از راننده هايي را خواهيد ديد كه سوار بر خودروي شخصي و يا حتي اتوبوس و كاميون و تريلر با چراغ روشن و بوق زدن هاي ممتد و كاملا مماس با خودروي درحال سبقت ديگر( تخلف مسلم از مقررات )  ، براي خود راه عبور باز مي كنند و رفتاري دارند كه بايد نشانه هاي آنرا در آن 12درصد بالا ديد و متاسفانه برخي از آنها رانندگان حرفه يي هستند و تاسف زماني بيشتر مي شود كه اگر پاي صحبت آنها  بنشيند اين رفتار خود را " زرنگي " توصيف مي كنند. اعتياد به مواد مخدر به استناد گزارش هاي غير رسمي نهادهاي مسوول در ميان رانندگان حرفه يي متاسفانه بالاست. در سالهاي اخير پليس اقدامات قابل تحسيني را در برخورد با اين دسته از راننده ها صورت داده كه لازم است با جديت بيشترادامه يابد. علت و علل آمار بالاي حوادث جاده يي درايران نياز به تحليل بيشتر دارد كه صاحبان نظر وتخصص به آن پرداخته و خواهند پرداخت اما بايد در نظر داشته باشيم كه اين بار به خير گذشت ولي حكمي و حتمي وجود ندارد كه در حوادث مشابه پنچشنبه گذشته باز هم حادثه بخير گذشته و يا بگذرد .